Hi lieve schatten,
Na de laatste nieuwsbrief van een paar dagen geleden kregen we heel veel lieve reacties.
Vooral van mensen die heel erg nieuwsgierig waren naar wat nu die “spannende tijd” inhield.
De meesten dachten dat het misschien weleens over een mogelijk broertje en/of zusje voor Sara zou kunnen gaan.
En een aantal mensen hoopten maar dat het geen slecht nieuws zou zijn.
Helaas heeft die spannende tijd van ons echter wel te maken met slecht nieuws.
Heel slecht nieuws zo bleek gisteren.
Gisteren kregen we namelijk in het ziekenhuis de uitslag van de onderzoeken naar de maagklachten van mijn moeder.
En daar kregen we te horen dat mijn moeder maagkanker heeft, met uitzaaiingen in de lymfeklieren en lever.
Operatie niet mogelijk, genezing niet mogelijk, maar met chemotherapie kunnen ze haar leven rekken.
En hopelijk houdt dat rekken in dat ze nog heel ontzettend veel jaar in zo goed mogelijke gezondheid bij ons is.
Tja, het zal niet vreemd klinken dat dat nieuws van gisteren bij ons is ingeslagen als een bom.
Alsof iemand een bom in je schoot werpt en zegt “zoek het er maar lekker mee uit”.
We konden met z’n drietjes het overlijden van Diana d’r vader bijna een plekje geven en dan krijgen we zo’n bericht.
We beseffen zelfs nog niet eens heel goed wat ons allemaal precies gisteren is verteld…
Van mijn moeder heb ik mijn positieve instelling in mijn genen meegekregen.
Dus ook met dit soort berichten gaan we maar weer van het meest gunstige uit.
Dat de chemo inderdaad heel goed aan gaat slaan en dat ze inderdaad dus nog hele mooie, goede jaren voor de boeg heeft.
Voor de rest is het in de handen van Onze Lieve Heer, en de artsen van het ziekenhuis.
Maar nu zou ik aan jullie iets willen vragen…
Iets willen vragen om mijn mama een hele berg aan positieve energie te geven…
Herinneren jullie je nog de kaartenactie die we via onze nieuwsbrief een aantal keren hebben gedaan?
Dat jullie ons verhalen stuurden van mensen die wel zo’n kaartenactie konden gebruiken?
En waar we op een gegeven moment geen keuze meer uit konden maken en dus mee gestopt zijn?
Ik zou jullie nu willen vragen om mijn moeder een kaartje te sturen.
Het is misschien vreemd om iemand die je niet kent een kaartje te sturen, maar het effect van zo’n kaartje is zo enorm groot!
Ik weet nog hoe wij de hele berg aan post die we via Tuvalu kregen, zaten door te lezen.
Al die ontzettend lieve reacties, en felicitaties, met soms zelfs cadeautjes erbij.
En al die lieve woorden gaven ons zo een heerlijk gevoel…
En dat zou ik nu ook zo graag voor mijn moeder willen.
Even een teken dat mensen aan je denken en je op die manier een hart onder de riem steken.
Ach, het is toch de tijd van kaarten sturen, dus hopelijk kan er nog 1 extra kaartje de deur uit… 😉
Het adres van mijn moeder is:
Trix Boogaard
Eugenie Previnaireweg 92A
2151 BH Nieuw Vennep
Namens Diana en ik wil ik jullie alvast vanuit het diepste van ons hart bedanken.
De komende tijd zal wederom een tijd zijn van veel emoties, veel huilen, maar vooral ook in het teken staan van samen prachtige nieuwe herinneringen maken.
En dan is er natuurlijk ook altijd die fantastische kleine kanjer van ons.
Die als ze papa of mama ziet huilen op je af komt lopen met die mooie glimlach op haar gezicht, met haar armen wijd uit elkaar, en je dan vervolgens de allerlekkerste knuffel geeft. Met bijbehorende kwijlzoen.
Sara heeft werkelijk niet door wat een ontzettende steun ze voor ons is. Onze kanjer…
Lieve schatten, we willen jullie alvast heel erg bedanken voor het sturen van een kaartje.
Hopelijk kunnen we in de volgende nieuwsbrief weer wat mooier, leuker en positiever nieuws melden.
En om met de woorden te spreken die we altijd tegen Diana d’r vader zeiden: NO SURRENDER!! X
Mazzels en een dikke kus, Jeroen en Diana en Sara