Voor je verder gaat lezen wil ik je even waarschuwen, het is een lang verhaal geworden. ;(
Mijn kinderwens is er altijd al geweest. Als kind speelde ik uren “vader en moedertje” met mijn vriendin/buurmeisje en onze poppen. Ik wist al dat ik ooit moeder wilde worden, ik hoefde geen cariere. Vanaf mijn 20ste werd die wens sterker nadat mijn zus op haar 21ste moeder werd van een tweeling, 2 mooie meiden.
 Het leek mij heerlijk als onze kinderen samen zouden opgroeien. In die tijd had ik geen relatie en om eerlijk te zijn stond ik daar ook niet echt voor open. Geen kinderen voor mij dus. Ik heb mij toen verder bezig gehouden met een opleiding tot Z-verpleegkundige en het werken met mensen met een verstandelijke beperking.
Op mijn 28ste leerde ik Jeroen kennen, het voelde goed en ik wist al snel dat hij ook graag kinderen wilde hebben. Nadat wij 2 maanden samen woonde (ik was inmiddels 29)vroeg Jeroen mij te stoppen met de pil. Ik vond dat wel erg snel, maar ja, ik was de jongste niet meer. En om nou jaren te wachten om te kijken of de relatie wel stand houdt vond ik ook geen garantie. Stel je voor, je wacht 2 jaar, stopt met de pil en dan gaat de relatie alsnog over.Zonde van de tijd en het voelde goed, dus waarom niet. In het ergste geval zou ik alleenstaande moeder worden, dat vond ik geen probleem. Mijn moeder heeft ons na haar scheiding ook goed opgevangen en opgevoed. Dat zou ik dan ook wel kunnen. Jeroen slikte in die tijd medicijnen en omdat ik er zeker van wilde zijn dat het geen kwaad kon, ging ik eerst naar mijn huisarts voor ik stopte met de pil. Het kon geen kwaad gelukkig, wel als ik ze zou nemen maar ik gebruikte geen medicijnen. Ik stopte met de pil (november 2001)en we besloten dit wel geheim te houden. Het leek ons leuk om onze omgeving te verrassen met een zwangerschap. Omdat ik verder gezond was (in die tijd woog ik ook zeker 20 kilo minder dan nu)en een regelmatige cyclus had, verwachte ik dat een zwangerschap er wel snel van zou komen. Toen ik na een jaar bij mijn huisarts kwam vanwege aanhoudende hoofdpijnklachten, vertelde mijn huisarts dat hij mij wel door kon verwijzen naar het ziekenhuis omdat ik nog steeds niet zwanger was en nu al een jaar bezig was. Ik vond dat niet nodig, ik kon nog wel even wachten. Ik had al meer verhalen gehoord van mensen die wat langer dan een jaar bezig waren voordat zij zwanger waren. Ik kon het geduld nog wel opbrengen.
Na 2 jaar vroeg ik mijn huisarts ons toch maar door te verwijzen naar het ziekenhuis. Ik werd alleen maar ouder en was veel te bang dat als ik te lang zou wachten, het straks te laat zou zijn. Op 2 oktober 2003 was mijn eerste afspraak in het VUmc ziekenhuis. De medische malle molen was begonnen!Nog steeds wist onze omgeving van niets. Een enkelling had ik het verteld. Het was best moeilijk soms dat onze omgeving van niets wist. Ik was bijvoorbeeld allang gestopt met de pil toen mijn beide schoonzussen zwanger werden. Het moeilijkste van die periode vond ik de opmerkingen zoals bijv.;”Wanneer gaan jullie nou eens beginnen?Het wordt wel eens tijd!”, “Ik snap jullie wel hoor, dat jullie geen kinderen willen, jullie huis is daar te klein voor.”, “Jullie hebben het geld niet om kinderen op te kunnen voeden”, “Jeroen, weet je wel hoe het moet, welk gaatje je moet hebben?” Waar men die zogenaamde wijsheid vandaan haalt weet ik nog steeds niet. Ik hoef niet in een villa te wonen met bergen geld om kinderen op te kunnen voeden. Honger zullen ze niet hebben en ze zullen alle liefde krijgen, dat is wat wij belangrijk vinden!
Na alle onderzoeken in het ziekenhuis bleek alles in orde te zijn, voor zover dat na te gaan is. Ik was dus onverklaar onvruchtbaar. Het advies was IUI. Na 3 pogingen IUI zonder hormonen kreeg ik een kijkoperatie om te zien of de eierstokken goed waren. Gelukkig weer alles in orde, terwijl dat ook weer moeilijk was. Vinden zij iets, dan weet je tenminste waarom je niet zwanger wordt, nu bleef het onverklaarbaar. Advies:IUI met hormonen. Ik reageerde goed op de hormonen en had er weinig last van. Helaas na 3 pogingen(dus 6 in totaal)nog steeds niet zwanger. Advies:IVF. Omdat het zaad van Jeroen schommelde in kwaliteit werden wij aangemerkt als ICSI patiënt. Mocht de kwaliteit op de dag van de punctie wel goed zijn, dan wordt het IVF, anders ICSI. Andersom mag niet, ze mogen van IVF geen ICSI maken. Krom, maar ja dan zijn we toch gewoon ICSI patiënt.
Inmiddels januari 2006. De punctie heeft 28 eicellen opgelevert en het zaad was van goede kwaliteit. Omdat het resultaat zoveel was, kwam de arts met het idee om op de ene helft IVF en de andere helft ICSI toe te passen. We waren zo blij, wat een goed resultaat. Dit moest wel goed gaan. Na 2 dagen mochten we bellen om te horen of er een bevruchting was en hoelaat wij konden komen voor terugplaatsing. Wij gingen er vanuit dat er tenminste wel 1 eicel bevrucht zou zijn. Jeroen belde het ziekenhuis, meestal doe ik dat zelf en hij kwam mij heel rustig vertellen dat wij slecht nieuws hadden. Zij hadden dit nog nooit meegemaakt maar er was geen enkele bevruchting geweest!Geen van de 28, wat een domper was dat. Huilen en nog eens huilen, hoe kon dat nou?! Na het bezinken heeft Jeroen de laborant gesproken, mijn eicellen bleken geen poollichaam te hebben, wat noodzakelijk is voor bevruchting. Het poollichaam bevat alle DNA. De eicellen waren niet rijp en dat op zich schijnt wel vaker voor de komen, maar niet wat ik heb. De eicellen bevatten 46 (i.p.v. 23)chromosomen en bevinden zich in de META fase I(voor diegene die biologie in hun pakket hadden op school). Oorzaak onbekend.
Een vriendin die ik ’s avonds huilend aan de tefoon had zei: “dan doe je toch gewoon eiceldonatie!””eicel donatie? Waar vind ik zo’n gek?!” zei ik. Zij bood zich meteen spontaan aan, maar zei erbij dat zij waarschlijk te oud (bijna 38)was.Tja, dan kun je zoiets natuurlijk makkelijk zeggen dacht ik toen nog. Op mijn verjaardag vertelde zij, dat zij verder op onderzoek na eiceldonatie was geweest en dat zij het toch misschien ondanks haar leeftijd wel kon doen. Zij had het er met haar man over gehad en zei: “Dus ik doe het!” Ik moest weer huilen, wat ontzettend lief, dat zij dat voor ons over heeft. We moesten hier eerst goed over nadenken en het gesprek met de arts afwachten over de mislukte poging en of er nog iets mogelijk is. Na gesprek met de arts besloten wij toch nog een poging te gaan wagen met andere hormonen. Deze hormonen zouden hopelijk de rijping van de eicellen iets meer beïnvloeden. De kans zou klein zijn, maar hoe klein de kans ook, het is beter dan geen kans. Niet geschoten, altijd mis.
Inmiddels alweer april 2006, een nieuwe poging met andere hormonen. Resultaat:24 eicellen, goede kwaltiteit van het zaad. Helaas weer geen bevruchting mogelijk. Alle 24 eicellen net zo slecht als de 28 van de vorige keer. Het vermoede is nu dat het erfelijk is van vaders kant, maar het kan ook spontaan bij mij ontstaan zijn. Eigenlijk weet niemand hoe het kan. Hoe raar het ook klinkt, ik weet nu wel waarom het zwanger worden niet lukt. Het is niet onverklaarbaar meer en daar ben ik dan wel weer blij om. Er zijn vele vrouwen die nooit zullen weten waarom het zwanger worden niet lukt. Ik heb ook geen spijt van de 2e (vergooide)poging, als ik dat niet had gedaan was ik altijd met vragen blijven zitten. Die vragen heb ik nu niet, het is duidelijk ik ben onvruchtbaar.
Op 13 juni 2006(mijn overleden vaders verjaardag) zijn we met z’n allen het proces van eiceldonatie ingegaan. Mijn vriendin die dus onze eiceldonor is moest medisch gekeurd worden. Verder kregen wij afzonderlijk en met z’n vieren(ook de man van de donor)gespreken met een psychologe. Tenslotte moesten wij door de medisch ethische commisie goedgekeurd worden voordat wij daadwerkelijk met een poging konden beginnen.
Nadat wij beide een maand aan de pil waren geweest om onze cycli gelijk te krijgen, kon de donor beginnen met het prikken van de hormonen. Omdat mijn hormoonhuishouding wel werkt hoefde ik alleen pregnyl te prikken om het exacte tijdstip van terugplaatsing te bepalen. Er waren 16 follikels, 10 eicellen,bij 9 eicellen was ICSI mogelijk(kwaliteit van het zaad was matig, maar voor ICSI goed genoeg) en daarvan zijn er 6 bevrucht. Op de dag van terugplaatsing zijn er 2 teruggeplaatst en 4 ingevroren(cryo). Ik voelde mij fantastisch, zo ver was ik nog nooit gekomen en zou ik zonder de hulp van zo’n lieve vriendin nooit gekomen zijn. Helaas heeft het geen resultaat opgelevert.
Op 14 februari 2007 (valentijnsdag en de sterfdatum van mijn vader) mocht ik ’s morgens het ziekenhuis bellen om te horen of de cryo’s goed ontdooid waren en hoelaat ik dan eventueel de terugplaatsing zou hebben. Door contact met lotgenoten weet ik heel goed dat het regelmatig gebeurd dat de cryo’s niet goed ontdooien en dat alles dan voorbij is. Gelukkig kreeg ik een tijd te horen voor terugplaatsing, het was dus goed ontdooid. Dit kon dus niet meer fout gaan in mijn ogen. Ik was weer heel gelukkig toen de terugplaatsing van 2 cryo’s was geweest,er waren ook nog 2 cryo’s over! Heel gek misschien maar ik voelde mij toch een beetje zwanger. Was dit een goedmakertje van mijn overleden vader? In ieder geval was ik er zeker van dat het allemaal ging lukken. Helaas mocht het weer niet zo zijn. Op naar de laatste cryo’s.
Vrijdag de 13e april was het zover, ’s morgens weer ziekenhuis bellen en dan horen of er een terugplaatsing zal zijn die dag. Ik geloof niet zo in vrijdag de 13e en omdat mijn overleden vader ook op de 13e jarig was en hij het een geluksgetal vond, hield ik mij daar maar aan vast. Jeroen moest die dag op de tijd dat we mochten bellen naar school en ik breng hem dan altijd en ga intussen dat hij op school is winkelen. Hij wilde bellen dit keer(daar had ik geen goede ervaring mee, zie jan.2006,als dat maar goed gaat dacht ik nog), dus probeerde hij iets eerder te bellen. Ze konden nog niets zeggen, we moesten nog even wachten met bellen. Daarna ging Jeroen naar school en probeerde ik zelf te bellen, contstant waren ze in gesprek. Wat een zenuwen! Onze laatste kans op een kindje. Eindelijk na ruim 15 minuten kreeg ik het ziekenhuis aan de lijn met slecht nieuws, de cryo’s waren niet goed ontdooid(nee geen fout van het ziekenhuis!, kan gewoon gebeuren, hoort erbij). Helaas..zei ze. Ze zei er nog net geen pindakaas achter. Maar ja, wat moest ze anders zeggen.. Mijn man had ook al gebeld zei ze en die was dus al op de hoogte. Intussen hoorde ik mijn telefoon piepen van de sms-jes die binnen kwamen. Ik hing op en Jeroen belde direct, de sms-jes waren ook van hem. Hij is meteen naar mij toegekomen en samen hebben we heel veel gehuild. Toch echt vrijdag de 13e dus, het bestaat! Wat een ongeluksdag was dat zeg, dat zal ik niet gauw vergeten. En dan zijn er van die onzettend domme mensen die niet weten waar ze het over hebben en hoe kwetsend het is, die zeggen(achter mijn rug!) dat ik er teveel mee bezig ben! Alsof ik er iets aan kan doen dat ze niet goed ontdooid zijn?! Hallo! Hoe kan dat ook anders met al die ziekenhuis bezoeken en het steeds opnieuw (elke maand weer)ongesteld worden. Hoe kun je er dan minder mee bezig zijn? Ik heb genoeg andere bezigheden dat ik er echt niet alleen maar mee bezig ben.
Stand van zaken nu: onze donor heeft besloten nog een keer te gaan doneren, terwijl zij in eerste instantie had gezegt het maar 1 keer te doen. Zij had dat gezegt om zichzelf te beschremen maar omdat het prikken en de punctie mee was gevallen, wilde zij ons nog wel een keer helpen. Het probleem is nu het geld, de verzekering betaald niet en de behandeling kost zo’n 4000 euro, wat wij niet hebben. Wij gaan er wel voor, dat is zeker, dat geld probleem moet ook op te lossen zijn. Het idee dat het over zou zijn vanwege geldgebrek, zou ik zo erg vinden. Ik wil al zo lang en zo graag een kindje. Mijn donor en ik waren al begonnen met de pil om onze cycli weer gelijk te krijgen en eigenlijk zou zij nu ook aan het prikken zijn geweest. Wij hebben besloten om deze echte laatste poging verder uit te stellen na mijn bezoek aan een elctro-acupuncturist(na goede verhalen van een collega van Jeroen). Hij heeft met een apparaat een aantal blokkades opgespeurd en het is te serieus om het te negeren. Ik heb nu een aantal homeopatische middelen om de blokkades op te heven/verbeteren en een nieuwe afspraak in september. Het is onze laatste poging wat veel geld kost en daar moeten we dus zorgvuldig mee omgaan. Volgens hem gaat een zwangerschap nu niet lukken met die blokkades, iets van te dun slijmvlies waardoor innestelen niet goed zou gaan. We hebben nu dus uitgesteld tot septemer 2007. En nu maar hopen dat de kwaliteit van onze donor niet fors achteruit gaat, zij is inmiddels 39 jaar. Een andere vriendin, waarmee ik vroeger met de poppen speelde heeft zich ook aangeboden als donor en zij is jonger dan ik ben. Maar ja, om weer opnieuw de hele weg te moeten bewandelen voor goedkeuring etc., dat zie ik niet zo zitten, je wordt er ook heel moe van na al die jaren. We weten niet of zij goedgekeurd zal worden en we weten nu wel wat we aan onze donor hebben ook al is zij misschien wat ouder. Dat risico moeten we maar nemen. En we hebben nog tot september om het geld bij elkaar te krijgen.
Groetjes, Diana.
  Â